تيره گل گاو زبان

دسته بندی : گیاهان دارویی

تیره گل گاو زبان

تیره گل گاو زبان شامل گیاهان غالباً علفی و مخصوص نواحی معتدله و گرم کره زمین است. در بین آنها تعداد کمی به صورت درختچه مانند آنها، اختصاص به نواحی حاره و گرم دارد.

عده ای از گیاهان این تیره به علت دارا بودن  موسیلاژ فراوان دارای اهمیت اند. برخی دیگر نیز اثر قابض و تلخ دارند. تعداد زیادی از آنها در طب عوام مورد استفاده قرار میگیرند و دارای شهرت درمانی فراوان می باشند.

گل و برگ گاو زبان اثر نرم کننده معرق، مدر ، ( دفع کننده کلرورها) آرام کننده وتصفیه کننده خون دارد. مصرف آن در تمام مواردی که احتیاج به تقویت اعمال کلیه، برونش ها و پوست باشد مانند زکام، سرفه، برونشیت، نزله، ذات الریه، بی اختیاری دفع ادار، سوادء ، خنازیر، حالات تحریکی و احتقانی اعضائی مانند کلیه، کبد و طحال و همچنین خیزاندامها، توصیه گردیده است.

در رفع التهاب و ورم کلیه( نفریت) و تسکین دردهای ناشی از آن موثر واقع می شود. از گاو زبان به علت مدر بودن در آغاز بیماری های سرخک و مخملک، به منظور دفع مواد سمی از راه عروق و ادرار، استفاده بعمل می آورند. آنچه که مسلم است آن است که از گاو زبان نباید در درمان بیماری ذکر شده، اثری قاطع و سریع انتظار داشت. فقط شیره گیاه خاصیت تصفیه کننده خون با اثر قوی دارد.

صور داروئی: دم کرده 20 تا 60 گرم برگ یا گل در یک لیتر آب به مقدار 2 تا 3 فنجان در روز در فاصله غذاها ( برای آنکه دم کرده گاو زبان، دارای همان رنگ طبیعی خود باشد باید عمل دم کردن سریعا انجام شود) – شیره تازه به مقدار 100گرم مخلوط در جوشانده گوشت گوساله، در استعمال خارج، جوشانده 50 تا 100 گرم آن در یک لیتر آب بکار می رود.

سگ زبان

آرام کننده سرفه و دارای اثر مخدر به صورت خفیف است. اثر مخدر این گیاه امروز بیشتر به میوه آن نسبت داده می شود. ریشه این گیاه، اثر قابض ملایم و برگ آن اثر ملین دارد. ریشه و برگ آن در نزله مجاری تنفسی و دستگاه هضم ، رفع اسهال، سرفه های خشک و عصبی، اسپاسم های روده و خونرویهای داخلی مصرف میشود.

در استعمال خارج، ضماد برگ های تازه و ریشه له شده گیاه، یا شیره و یا  جوشانده آنها، جهت تسکین درد در سوختگیها بهکار می رود.

صور داروئی: درمصارف داخلی جوشانده یا دم کرده 30 تا 60 گرم ریشه( یا برگ) در یک لیتر آب به مقدار یک فنجان در روز و در استعمال خارج، خیسانده 50 گرم آن در یک لیتر آب – جوش جهت شستشو و اثر دادن بر روی زخم های و اولسرها به کار می رود.

محل رویش: این گیاه در نواحلی مختلف شمالی و شمال غربی ایران مانند آذربایجان ، گیلان، مازندران پراکنده است.

گل آفتاب پرست

اطبای قدیم برای آن اثر صفرابر، تب بر و قاعده آور قائل بودند.

امروزه دم کرده 30 تا 40 در هزار برگ و سرشاخه گلدار آن را به مقدار 2تا 3 فنجان در روز به عنوان مقوی قلب ، رفع نقرس و سردرد به کار می برند. در استعمال خارج اثر التیام دهنده دارد. برگ و دانه های له شده این گیاه را در بعضی نواحی بر روی زگیل جهت از بین بردن آن می مالند.

محل رویش: نواحی جنوب ایران ، بلوچستان ، فارس، بوشهر، جزیره خارک ، بندر عباس ، چاه بهار

سپستان

پوست این درختچه، اثر قابض و ریشه اش خاصیت مسهلی دارد. از برگ آن در بعضی نواحی، مخصوصا درهنده، برای مصارفی شبیه برگ گاو زبان استفاده به عمل می آوردند. دم کرده میوه خشک آن ، به عنوان نرم کننده ، به حالت ساده یا مخلوط با میوه و دانه های لعابدار مصرف می شود.

محل رویش: خلیج فارس، لار، بندر عباس، جزیره خارک، بلوچستان، چاه بهار

گروه محصولات ارگانیک ناسوت

 

 

 
کلمات کلیدی:

ایران ، مرودشت، منطقه کمرزرد، مجتمع کشت و صنعت گیاهان دارویی اسپاد رایمون پاسارگاد